Ten pierwszy polski, przenośny i jak pisano turystyczny odbiornik radiowy był produkowany w latach - 50-tych przez Zakłady Radiowe im. Kasprzaka w Warszawie. Początkowo był to odbiornik dwuzakresowy oznaczony jako Szarotka 2 a następnie trzyzakresowy oznaczony jako Szarotka 3. To piękne, kultowe już radio posiadało obudowę wykonaną z polistyrenu w odcieniach kości słoniowej ale były też Szarotki z obudową zieloną i czerwoną. Elementami dodatkowymi były: zasilacz sieciowy i skórzany pokrowiec.

Zasilanie: odbywało się z dwóch ogniw typu R20 połączonych szeregowo oraz baterii anodowej o napięciu 67,5 V. W warunkach stacjonarnych odbiornik można było zasilać poprzez specjalny zasilacz z sieci prądu zmiennego przy czym pobór mocy wynosił wtedy ok. 6 W.

Lampy: 1R5T:  przemiana częstotliwości, 1T4T - wzmacniacz częstotliwości pośredniej, 1S5T - wzmacniacz małej częstotliwości i detektor, 3S4T - wzmacniacz końcowy, DM70 - wskaźnik dostrojenia.
Zakresy: fal średnich od 187 do 560 m, długich od 1050 do 1875 m a w Szrotce3 dodatkowo 25 metrowy wycinek fal krótkich. Częstotliwość pośrednia : 465 kHz.

Inne: miniaturowy głośnik magnetoelektryczny typu GD 9/0,5, antena ferrytowa i gniazdo anteny zewnętrznej, wymiary 225x170x65 mm, ciężar z bateriami ok. 2 kg. Czas pracy kompletu baterii wynosił 25 - 30 godzin.